با خودم فکر کردم که تا همین ۲۰۰ سال پیش ذوق و هنر ایرانی کجا بود و حالا کجا؟

این همه انحطاط و سقوط چرا؟

من قبلافکر می کردم اگر عظمت دوران هخامنشیان و ساسانیان دیگر تکرار نشدنی است به این خاطر است که اصالت ایرانی با هجوم اقوام مختلف خدشه دار شده است.اما با تماشای شکوه هنر ایرانی در دوره قاجار متوجه شدم که آن عظمت و شکوه نه برخاسته از اصالت ایرانی که متاثر از غنای فرهنگ ایرانی است.فرهنگی که یونانی و عرب و ترک و مغول را هم شیفته و وامدار خود ساخت.

چرا الان چنین نیست؟

چرا دروغ که زمانی در فرهنگ ایرانی در ردیف دشمن و خشکسالی بود الان در مقام زرنگی و به قول عامیانه یک نوع تیز بازی است؟!

چرا فریب و نیرنگ قسمتی از جزء جدا ناشدنی روش کسب و کار شده است.فروشنده و سرویس دهنده و مشتری و کار فرما  همه و همه برای اخذ منافع بیشتر به هم نارو می زنند و در مقام توجیه می گویند که اگر اینگونه عمل نکنی سرت کلاه خواهد رفت.

نمی دانم به کدامین سوی می رویم...